پیدا کنم او را...

جواب پیامم رو نداده بود...

زنگ زده بودم تاکید کنم که تنها نمونه...

بره خونه ی عزیز...اصلا پاشه بیاد خونه ی ما...

این حرفا هیچی از غصه ش کم نمی کرد...

رفتم دم خونه ش...با جعبه شیرینی و کیسه آجیل و میوه...در رو باز

کرده بود و بدون این که تعارفم کنه برم توو خونه تشکر کرده بود و در رو

روم بسته بود...

دردش بی کسی نبود، بی "او"یی بود...