به نام ِدیگرِ آه.
من میدانم ...، من با تکرار ِپر حسرت جاری شدن اشک و عبور پر از نوازش آن از کناره ی گوش، آن لحظه که خیره به سقف تاریک اتاق هستی و آخرین پیغام عاشقانه را با دستی لرزان می نویسی بارها و بارها زندگی کرده ام...
برچسبها:
ویرایش نشده ها
+
کانگوروی آبی
برچسب:
نویسنده: سپیده بختیاری